แบบทดสอบจากเรื่องราวความรักที่สุดจะทนของเขาและเธอ

เลือกคำตอบที่ถูกต้องที่สุด

แบบทดสอบ Comprehension เด็กหญิงสุขปวีณ์ ต่อเทียนชัย ม.3 เลขที่ 36

นายตัวสูงกับยายหัวฟู

         เรื่องนี้เกิดขึ้นประมาณปีที่แล้ว วันนั้นเป็นวันปิดภาคเรียนวันที่สองเป็นวันที่ฉันรู้สึกเบื่อหน่ายที่สุดเนื่องจากฉันไม่ได้ไปไหนเลยแต่เพื่อนของฉันเขาไปเที่ยวกันหมด ยกเว้นซีแนนเขาเป็นเพื่อนสนิทที่สุดของฉันค่ะ วันนั้นอยู่ๆฉันก็คิดว่าควรจะไปหาที่เที่ยวเพื่อแก้เซ็ง ฉันโทรไปหาซีแนนแต่....เขากลับไปไม่ได้ ทำไมนะทำไม ฉันเลยตัดสินใจไปคนเดียว ฉันขี่มอเตอร์ไซค์สีชมพูของฉันเข้าไปในเมือง ทำไมวันนี้คนเยอะนักนะฉันพึมพำอยู่กับตัวเอง ฉันขี่รถมุ่งตรงไปที่ร้านอินเตอร์เน็ตที่ฉันมากับซีแนนประจำ เมื่อไปถึงฉันก็ไม่รีรอรีบเปิดเน็ตเข้าไป ฉันชอบเล่นเว็ปไซค์โรงเรียนมากๆมันได้รู้เรื่องราวต่างๆเยอะดี พอฉันเปิดเข้าไปก็พบกับหัวข้อ หัวข้อหนึ่งเขียนว่า "ยายเฉิ่มวายุน"เอ๊ะนั่นชื่อฉันนี่ ตอนนั้นฉันโมโหสุดๆคิดว่าซีแนนแกล้งฉันแต่ที่ไหนได้ชื่อของคนตั้งกระทู้นี้ไม่ใช่ซีแนนแต่กลับเป็น......นายตัวสูงหวังซาน ฉันนึกในใจว่าฉันต้องเอาเรื่องตานั่นให้ถึงที่สุด ฉันไม่รีรอที่จะอ่านต่อเจ้านั่นเขียนไว้ว่า"ยายหัวฟูวายุน แน่จริงก็ตามล่าฉันสิ ยายเฉิ่ม" ตาบ้านี่นายไม่บอกฉันก็ตามล่านายแน่ ฉันไม่รีรอรีบลุกอย่างรวดเร็ว แล้วขี่รถไปหาเขา ฉันรู้เขาต้องอยู่ที่โรงเรียนซุนที่อยู่ติดกับโรงเรียนของฉันแน่ ฉันนึกในใจว่านายต้องตาย นายต้องตาย จนขี่รถมาถึงหน้าโรงเรียน
วายุน:ตาบ้าหวังซานออกมานะฉันจะฆ่านายทิ้ง นายเขียนบ้าอะไรลงในกระทู้ Y_Y
หวังซาน:ยายเฉิ่มหาเรื่องฉันแต่เช้าเลยนะ
วายุน:นายน่ะแหละหาเรื่องฉันก่อนตาบ้านี่
กุนชอง:นายทั้งสองคนนั่นแหละเงียบไม่เห็นหรอฉันง่วง
วายุน:แต่ตาบ้านี่เขา....
ฉันเห็นสีหน้าของกุนชองก็ไม่กล้าแม้แต่จะเอ่ยปากสักคำ ฉันจึงหันไปบอกตาบ้าหวังซานว่าแล้วจะได้รู้กัน แต่..ทำไมฉันต้องหยุดน่ะเหรอ เพราะฉันชอบกุนชอง ก่อนที่ฉันจะกลับหวังซานบังคับให้ฉันโทรหาเขาคืนนี้ ทำไมนะ? ฉันขี่รถกลับบ้านพร้อมกับทิ้งความสงสัยออกไปหมด แล้วฉันก็ไม่โทรหาเขาเลย วันต่อมาฉันได้รับข้อความจากหวังซาน มีเนื้อความว่า"ยายเฉิ่มหูเป็นนํ้าหนวกหรือไง ถ้าฉันสั่งให้โทรก็ต้องโทร" ฉันจึงตอบกลับไปว่า "ตาบ้าฉันเป็นอะไรกับนายถึงต้องเชื่อ" สักพักใหญ่เขาก็โทรมา
หวังซาน:ยายเฉิ่มออกมาหาฉันเดี๋ยวนี้ฉันอยู่หน้าบ้านเธอ
วายุน:ทำไมต้องออกไปล่ะตาบ้าหวังซาน
หวังซาน:เหอะน่ะ -_-!ฉันขอร้อง
วายุน:เดี๋ยวหวัง....
ตาบ้านี่นึกจะโทรก็โทร นึกจะวางก็วาง แต่...ทำไมวันนี้เขาพูดว่าขอร้องนะ ไปหาก็ได้นี่เป็นบุญคุณเชียวนะอิอิฉันพึมพำ ที่หน้าบ้านของฉันหวังซานรอฉันด้วยใบหน้าบึ้งๆฉันรู้ว่าเขาต้องโกรธแต่ช่างเถอะ
วายุน:มีอะไรล่ะนายถึงหอบสังขารมาบ้านฉันเนี่ย
หวังซาน:เออ..........ฉันมีอะไรจะบอกเธอ
วายุน:อะไรล่ะจะบอกก็บอกสิตาบ้า
หวังซาน:ยายเฉิ่มเธอต้องเป็นแฟนฉันนะ ฉันชอบเธอ
วายุน:อะไรนะหวัง........
เขาบอกอะไรเนี่ย ที่เขาพูดจริงหรอ โอ๊ยๆๆๆตาบ้านี่ชอบทำให้ปวดหัวอยู่เรื่อยเลย มันต้องเป็นมุขตลกที่เอามาแกล้งฉันแน่ๆ สักพักเขาโทรมาบอกฉันว่า พรุ่งนี้ตอน 8.00 น. เจอกันที่สวนสาธารณะฉันกำลังจะบอกว่ามันเป็นธุระอะไรของฉันที่ต้องไป แต่เขากลับวางไปเสียก่อน หลังจากนั้นอยู่ๆฉันเป็นบ้าอะไรไม่รู้ดันเตรียมเสื้อผ้าพรุ่งนี้ทั้งที่ฉันก็ไม่แคร์เขานี่ แต่ไหนๆเตรียมแล้วไปก็ได้ หลังจากนั้นฉันก็เข้านอน ฉันตื่นมาตอน 9.00 น. ตายแล้วเลยเวลานัดเขาคงโกรธฉันสุดๆแน่ หะอะไรเนี่ยฝนตกเขาจะคอยเราอยู่ไหมนะ คงไม่หรอก ฉันกังวลเลยไปตามที่เขานัด+ ฉันเห็นเขานั่งตากฝนอยู่ ฉันเดินเข้าไปหาเขาแต่เขา...
หวังซาน:นี่ยายเฉิ่มฉันนัดเธอกี่โมงกันหะ
วายุน:ก็ฉันคิดว่าเธอล้อเล่นนี่ แล้วทำไมเธอไม่หลบฝนล่ะ
หวังซาน:ก็..ช่างเถอะไปหาอะไรกินกัน
ทำไมวันนี้เขาไม่ตวาดฉันแรงๆเหมือนก่อนนะเขาคงจะกินยาผิดเป็นแน่ สักพักก็ถึงร้านที่เขาพาไป
วายุน:ตาบ้าฉันบอกจะเลี้ยงแต่เข้าร้านยังนี้เงินไม่พอแน่
หวังซาน:ใครบอกจะให้เธอเลี้ยงเดี๋ยวฉันออกเอง
วายุน:ฉันก็มีเกียรตินะบอกจะเลี้ยงก็ต้องเลี้ยง เพราะฉะนั้นให้ฉันเลือกร้าน แต่เข้ามาแล้วฉันอายนะออกทางประตูหนีไฟเหอะ
หวังซาน:ตามใจ
เมื่อลงไปถึงชั้นล่าง
วายุน:ตาบ้าประตูล็อค
หวังซาน:ไหนฉันลองเปิดสิยายเฉิ่ม
วายุน:ออกไหมตาบ้า
หวังซาน:อย่าเรียกฉันอย่างนี้นะ
วายุน:ลองไปชั้นอื่นดูเหอะ
หวังซุน:อืม
วายุน:อารายเนี่ยล็อคหมดเลย
จากนั้นเราก็นั่งอยู่ตรงนั้นแต่เรานั่งห่างกันมากๆ ฉันเห็นเขาเงียบไปจึงเข้าไปถาม เขากลับไม่ตอบเลย
วายุน:ตาบ้านายเป็นอะไรน่ะ
วายุน:ฉันกลัวนะ
วายุน:........
เขาเป็นอะไรของเขานะฉันค่อยจับตัวเขา เขาตัวร้อนมากๆ ฉันจะทำไงดีล่ะ ทำไมประตูถึงล็อคนะ ฉันช่วยได้เพียงให้เขานอนบนตักเท่านั้น เช้ารุ่งขึ้น ฉันต้องตกใจหวังซานตานั่น....
หวังซาน:หวาดดียายเฉิ่ม
วายุน:นายตัวหนักชะมัด
เราคุยกันอยู่นานสักพักแม่บ้านก็เข้ามา ฉันก็กลับบ้านพร้อมเขา ฉันเห็นหวังซานไม่สบายจึงส่งเขานั่งแท็กซี่กลับบ้านก่อน ทำไมเรื่องเมื่อวานมันช่างทำให้ฉันรู้สึกดีนักนะ FINISH TO BE CONTINUE....................