โคลง
คือคำประพันธ์ชนิดหนึ่งซึ่งมีวิธีเรียบเรียงถ้อยคำเข้าคณะ มีกำหนดเอกโทและสัมผัส
แต่มิได้บัญญัติบังคับครุลหุ โคลงแบ่งออกได้เป็น ๓ ชนิด คือ โคลงสุภาพ
โคลงดั้น และ โคลงโบราณ
คำสุภาพในโคลงนั้นมีความหมายเป็น ๒ อย่าง คือ
- หมายถึงคำที่ไม่มีเครื่องหมายวรรณยุกต์เอกโท
- หมายถึงการบังคับคณะและสัมผัสอย่างเรียบ ๆ ไม่โลดโผน
ฉะนั้น คำสุภาพใน
ฉันทลักษณ์ จึงผิดจากคำสุภาพใน วจีภาค เพราะในวจีภาคถึงคำพูดที่เรียบร้อยไม่หยาบโลน
ไม่เปรียบกับของหยาบ หรือไม่เป็นคำที่มีสำเนียงและสำนวนผวนมาเป็นคำหยาบ
ซึ่งนับอยู่ในประเภทราชาศัพท์
ข้อบังคับหรือบัญญัติของโคลง การแต่งโคลงจะต้องมีลักษณะบังคับหรือบัญญัติ
๖ อย่าง คือ
- คณะ
- พยางค์
- สัมผัส
- เอกโท
- คำเป็นคำตาย
- คำสร้อย